آشتی کنان با...

یادم ‌می آید که هنوز مجرد بودم. چند سال پیش نزدیک شبهای قدر به من و به همه‌ی اطرافیانش التماس می کرد که برایش دعا کنند.

جوری التماسم کرده بود که آن شب هنگامی که آقا پشت بلندگو شروع کرد بگوید«بک یا الله...» اشکم بیرون پاشید و تا اخر مراسم زیر لبم می گفتم:« خدایا! فقط همین یک بار ازت می خوام. بگذار به آرزوش برسه. نگذار زحمتاش هدر بره. بذار امسال کنکورش را قبول بشه...»

یادم می آید که واقعا از ته دلم برایش دعا کردم. هیچ چیز دیگری از خدا نمی خواستم. فقط می خواستم که آروزی آن شخص برآورده شود.
یک ماه بعد از شب قدربود که نتایج کنکور را اعلام کردند. چقدر خوشحال شدم وقتی خبر قبولی اش را شنیدم.

چند ماهی که گذشت، دیدم همان دختری که اینقدر التماس می کرد، تبدیل شده به یک دختر متکبری که دیگر هیچ کسی را قبول نداشت.
نظر خودش را بهتر و درست تر از نظر دیگران می دانست. دیگر کاری به این نداشت که گاهی سن ممکنه ملاک نباشد ولی تجربه ی عملی که فردی کسب کرده است، می تواند سندی برای درست بودن حرفها و عقایدش باشد.

دختری که همه جا فروتن بود. همه جا دستش برای خیر و کمک باز بود، متکبری شده برای خودش. دیگر هیچ کسی و هیچ حرفی را به خرج بر نمی داشت.

خیلی دلگیر شدم. شب قدر سال بعد، دیگرحواسم را جمع کردم. اولا برای همه دعا کردم و نه فقط برای یکی. قبل از هر دعایی هم یواشکی به خدا می گفتم که:« خدایا! دوست دارم اونها به حاجت قلبی شون برسن.اما اگر خودت فکر می کنی نباید بدی، من هم اصراری نمی کنم...».

این شبها که می‌آید، آرام تر می‌شوم. سبک می‌شوم. دیدید که به کسی فرصت دوباره می دهند تا از اول شروع کند؟ بعدش احساس خوبی به آدم دست می دهد.

آدمهایی که شب های قدر با خودشان راحت می‌شوند، با خدا هم راحت تر حرف می زنند. یک جور صمیمیتی بین خود و خدا برایشان به وجود می آید که فردایش با قدمهایی محکم تر راه می روند. محکم تر حرف می زنند. پشتشان به حمایت و به قولی که به خدا داده‌اند، گرم می‌شود.

یاد همه‌تان خواهم بود انشالله. بخیل نباشید و یاد ما هم باشید. کم‌تان که نمی‌آید؟
از خدا فقط « توفیق» خواسته ام. همین!