دوستان ناب

دخترها اکثرا مثل هم هستند. با دوستان صمیمی شان، گرم می گیرند. به جشن تولد همدیگر می روند. حتی اگر خواهر یا برادرشان ازدواج کند، برایشان کارت دعوت می فرستند. خلاصه خیلی هوای همدیگر را دارند.

یادش به خیر... من هم دوران دبیرستان دوست‌های خوبی داشتم. خیلی هم به من وفادار بودند. خیلی دوستم داشتند.

کلی خدا را شکر می کردم که این چنین دوستهای خوبی دارم. اما نمی دانم چه شد که وقتی شیرینی ازدواج برادرم را برایشان به مدرسه بردم، به یک باره تنها شدم. حتی دختر همسایه مان که بدون من هرگز خرید نمی رفت، دیگر تحویلم نگرفت. مگر من چه گناهی کرده بودم؟

دنیا خیلی کوچک تر از این حرفهاست. یادم هست که برای اولین باز در جلسه مجمع فرهنگی که بودم، دخترخاله‌ی دوست داداشم، از آن دور دستی برایم تکان داد و بعد هم کلی با هم گپ زدیم. گل گفتیم و شنیدیم. خوش اخلاق بود خداییش.

چند روز بعد به مناسبت شهادت حضرت علی برای من یک کاسه بزرگ شله زرد به عنوان نذری آورد. خیلی قشنگ با دارچین رویش را تزیین کرده بود.

اما تعجب کردم که به جای اینکه رویش بنویسد« یاعلی»، نوشته بود« یا مهدی»!

و من هنوز هم دوستان خوبی دارم... گاهی دلم برایشان تنگ می‌شود.