تسخیر

رفتم سر کیفش. دفتر مشق‌اش را بیرون کشیدم. همانطور که ورق ورق می زدم، رسیدم به یک صفحه ای که خانم‌ معلمش زیر تکالیفش را امضاء کرده بود و با خطی خیلی فشنگی نوشته بود:

ابوعلی سینای کلاسم...دوستت دارم» و بعد یک کم پایین ترش روی بعضی از حروف هایی که خوشگل و تمیز نوشته شده بود،« عالی است» را نوشته بود.

وقتی دیدم، ذوق کردم. با صدای بلند گفتم :«بیا ببین! بیا ببین! خانم تون چی برات نوشته!»
او هم هاج و واج نگاهم کرد. طفلی نمی دانست ابوعلی سینا کی هست و اصلا چرا معلمش این را برایش نوشته؟!؟

برایش توضیح دادم که ابوعلی سینا چه کسی بوده و چه کارهایی برای طب کرده است.

ذوق کرد و دوید به طرف درب آپارتمان که بدود طبقه سوم و به دوستش صالح بگوید که از امروز شده ابوعلی سینای کوچولوی معلمش.

به راحتی می توان در قلب مردها نفوذ کرد. مردها بر خلاف ظاهرشان، به شدت عاطفی و دل نازک‌اند.

درست نمی گویم؟