چمن کاری روی اعصاب

به نظر من قاضی بین دعوای پدر و مادر شدن ، نشانه‌ی بی رحمی یکی از والدین است. مخصوصا آن کسی که بیاید و صدایت بزند و ازت بخواهد که داوری کنی.

به نفع هر کدام که داوری کنی، آن دیگری را از دست می دهی.

قضاوت هم نکنی، به بچه بودن و ناپختگی متهم می شوی. به عجول و سوسول بودن متهم می شوی.

ترجیح می دهم این جور مواقع میدان را خالی کنم . حتی اگر شده مدتی به دیدارشان نروم. پا بدهد، زنگ هم نزنم... زور که نیست.
نمی خواهم چیز بیشتری بدانم و بفهمم که مجبور باشم قضاوتی هم بکنم.

امروز چقدر روی اعصابم پیاده روی شد. راستی روی اعصاب تو هم پیاده روی کردند؟