همسر بی قواره

خیلی دلم می‌خواست بروم تهران و در مراسم همایش بانوان وبلاگ نویس شرکت کنم.

به منیره پیامک دادم که می‌آیی با هم برویم؟؟ او هم جواب داد که اگر تو بیایی، می‌آیم و قید کرده بود که رضایت پدرش در گرو داشتن همراهه.

شب اول با همسرم حرف زدم و به او گفتم که دعوتم کردند و خیلی دوست دارم بروم. خیالش را هم از بابت همراه راحت کردم. با اکراه قبول کرد و من هم دیگر تکرار نکردم که مبادا پشیمان بشود.( بماند که چقدرحرف زدم تا راضی شود)

تصمیم گرفتم که روز قبل ناهار بیشتری درست کنم تا وقتی بچه ها ظهر می‌آیند خانه، ناهار داشته باشند و بهانه ی نبودن من را نگیرند. حساب کردم که اگر صبح زود پنج شنبه راه بیفتم، بعد از ظهر، یک چند ساعتی زودتر از موعد می رسم. حساب کردم که پسرم ساعت 12:35 می رسد و دخترم ساعت 1 و آقای شوهر هم ساعت 14:30 بعد از ظهر می رسند. با این حساب پسرم یک ربع تنها می ماند و تا بیاید لباسهای مدرسه اش را در بیاورد، خواهرش هم می رسد. تا بیایند آماده بشوند و خستگی در کنند، بابا هم از راه می رسد. غذا هم که روی گازه. ظاهرا مشکلی نیست و من خیلی راحت می توانم یک روز را نباشم. (آقای شوهر بعد از ظهر را خانه بود)

به مادرم زنگ زدم و ایشان را از رفتن‌م با خبر کردم. اعتراض کردند که نه! تنهایی درست نیست و اینها و من ایشان را هم متقاعد کردم.

امروز که دوباره تلفن زدم به مادرم، شنیدم که داداش هم اعتراض کرده و مایل نبوده من به این سفر بروم. فکر کنم از داداش 10 سالی هم بزرگترم. با این حال به خاطر تذکراو که گقته بود به خاطر تولد امام رضا علیه السلام جاده ترافیکه و ممکن هست برای برگشتن وسیله پیدا نکنم؛ آخر الامر استخاره کردم و این یکی هم ختم به خیر شد.

عزمم را جزم کردم. با منیره هماهنگ کردم و قرار گذاشتم که دوستان قمی هم توی ترمینال تهران به من ملحق شوند. کلی ذوق کرده بودم. باورتان نمی شود.

امروز غروب به پسرم گفتم فردا صبح که به مدرسه می رود، یادش نرود با خودش کلید خانه را بردارد. علتش را که فهمید، خیلی ناراحت شد و قهر کرد و رفت روی تختش خوابید.

بلند شدم و رفتم کنار تختش نشستم. پرسیدم:« چرا ناراحتی؟ من که نمی خوام بمونم. فقط یه ناهار خونه نیستم. تا شب هم که حتما بر می گردم...»

بغض گلویش را فرو داد. دستش را از زیر پتو بیرون آورد و دست من را توی دستهایش گرفت و گفت:« مامان! دلم نمی خواد که برین. تو رو خدا نرین...» و بعد پتو را کشید روی سرش.

زیر پتو سرک کشیدم. نگاهش کردم. دیدم از گوشه‌ی چشمش اشک می ریزد پایین. نوازشش کردم و بهش لبخند زدم.

گفتم:«محمدحسین؛ مامان جون! بخواب. من اصلا هیچ جا نمی رم...»
دو دقیقه بعد گوشی همراهم را برداشتم. صفحه ‌ی ارسال پیام را باز کردم.

«منیره جان، سلام! نمی توانم بیایم. روی آمدن من حساب نکن. قربانت «مادرانه».
و بعد نشستم جلوی لپتاپ ومادرستان را باز کردم... ای همسر بی‌قواره...